نشسته بودم در رستوران مثل بچه ی آدم غذایم را می خوردم.حداقل سعی می کردم غذاخوردنم مثل بچه ی آدم باشد.بچه ی پرسر و صدایی در میز بغلی به همراه پدر و مادر خود در حال جیغ و ویغ بود و من اندر افکار خود غوطه ور(به این می گویند حذف به قرینه لفظی غلط!)شنیدم که بچه گفت «بابا مگه یوشابه-ایراد نوشتاری نیست،گفتاری است!- بد نیس؟»بابا جواب داد:«چرا عزیزم»و بچه ادامه داد:«پس چرا این داره یوشابه می خوره؟!»و به گمانم به من اشاره کرد.حدود 5 دقیقه در تلاش بودم تا از خنده منفجر نشوم و به جرم حملات تروریستی راهی زندان!(و به این یکی می گویند حذف به قرینه لفظی صحیح!)

بابا گفت:«اااا....نکن زشته»و من همچنان سعی می کردم فعل نوشیدن را بر روی بطری نوشابه ای که نی اش کوتاه تر از عمق بطری بود،صرف کنم.

وقتی از سر میز بلند شدم بچه گفت:«ا بابا بلند شد»این بار برگشتم و تقریباً قهقهه زدم!بابا گفت:«ببخشید آقا شرمنده!»و من جواب دادم:«خواهش می کنم.ما هم بچه بودیم همین جوری بودیم!»وصد البته دروغ گفتم!

*****

کاش همه بچه بودند!چقدر خوب می شد!دیگر همه فریاد می زدند «پادشاه برهنه است»

یادش بخیر آن روزهایی که ما بچه بودیم همین را هم نمی گذاشتند بگوییم.کتابهای درسی مان سرشار بود از سر به زیری و خموشی در برابر بزرگان و لب فروبستن و گوشمان پرشد از نصایح و بلکه دستورات معلم دینی که : «اگر می خواهید ایرادی به کسی  بگیرید خیلی آرام و مؤدبانه و در خلوت به او بگویید و هیچ وقت ایرادش را بزرگ نکنید.»و صدای معلم دینی سوم راهنمایی ام در گوشم هست که گفت:«چرا از بزرگترتون ایراد می گیرید؟اون چندتا پیرهن بیشتر از شما پاره کرده.حتماً می فهمه چی کار داره می کنه.شما هر وقت بزرگ شدین برین هر کاری دلتون خواست بکنین.»

واقعاً یادش بخیر!

سؤال:همه شنیده ایم که حرف بزرگترتو گوش کن.چه کسی گفته که حرف بزرگتر درست است؟

جواب:خود بزرگترها!

نکته:برای حکومت هم کار راحتی است!ای مردم!شما صلاح خودتان را نمی فهمید.ما تجربه ی بیشتری از شما در این زمینه ها داریم.پس اموراتتان را به ما بسپارید و خودتان بروید در خانه!

این حرفها آشنا نیست؟!