خروش رعد غوغا كرد ، با فرياد غول آسا
 غريو از تشنگان برخاست
 باران است ... هي ! باران
 پس از هرگز ... خدا را شكر ... چندان بد نشد آخر

ز شادي گرم شد خون در عروق سرد بيماران
به زير ناودانها تشنگان ، با چهره هاي مات
فشرده بين كفها كاسه هاي بي قراري را
تحمل كن پدر ... بايد تحمل كرد
مي دانم
 تحمل مي كنم اين حسرت و چشم انتظاري را
 ولي باران نيامد
 پس چرا باران نمي آيد ؟
 نمي دانم ولي اين ابر باراني ست ، مي دانم
 ببار اي ابر باراني ! ببار اي ابر باراني
شكايت مي كنند از من لبان خشك عطشانم
شما را ، اي گروه تشنگان ! سيراب خواهم كرد
صداي رعد آمد باز ، با فرياد غول آسا
 ولي باران نيامد
پس چرا باران نمي آيد ؟
سر آمد روزها با تشنگي بر مردم صحرا
گروه تشنگان در پچ پچ افتادند
 آيا اين
 همان ابر است كاندر پي هزاران روشني دارد ؟
 و آن پير دروگر گفت با لبخند زهر آگين
فضا را تيره مي دارد ، ولي هرگز نمي بارد