هلند همیشه ناامیدت می‌كند. مربی‌اش هر كه می‌خواهد باشد. لئوبین هاكر یا ادووكات یا هیدینك یا ونگال یا فان‌باستن. مربی‌ها قفل می‌كنند. بازیكن‌ها اصول اولیه‌ی فوتبال را از یاد می‌برند و نتیجه می‌شود چیزی كه تا دوره‌ی بعدی سوهان روحت باشد.

فرقی نمی‌كند بازیكن‌ها چه كسانی‌اند. مثلث مرگبار میلانی اول دهه‌ی 90 باشند-قهرمانان سرفراز جام ملت‌ها-، می‌خواهند سیدورف و داویدز و ده‌بوئرها و كلایورت و ... باشند، می‌خواهند ماكای و ون‌درمیده و ون‌دروارت و كوكو و نیستلروی باشند یا حتی می‌خواهند بازیكنان امسال‌شان باشند-فقط درك كویت نباشند كه حالم ازش به هم می‌خورد!- در هر صورت فوتبال زده‌ات می‌كنند.

باز دو سال دیگر می‌دانم همه امیدم را در جام ملت‌ها به همین هلند می‌بندم و باز هم هلند هیچ چیزی نمی‌شود. نهایتش تا نیمه نهایی می‌آید و بعد شكست می‌خورد و می‌رود پی كارش.

باز هم فینال رویایی‌ام شكل نگرفت. باز هلند حذف شد و من ماندم و آرژانتین. وحشی‌های دوست‌داشتنی! لااقل شما یك كاری بكنید!

از آن طرف هم هر كسی می‌خواهد بیاید بالا، بیاید. به جهنم!