نوستالژى عاشقانه

١) بانوی من بانوی من/ تو همه دار و ندارم/ با من از تنم خودی‌تر/ تو تمام كس و كارم

٢) نسل قبل را من نسل مبارزه می‌نامم. كارخانه‌های آلوده‌ی عصر ایدئولوژی، چیزی جز انسان‌های مبارز نمی‌ساخت؛ انسان‌های تخریب‌چی. یك انسان بود و یك ایدئولوژی. یك انسان بود و یك هدف؛ برای تخریب.

٣) قدیمی‌ها برای من، چیزی جز انسان‌های تاریخ مصرف گذشته نیستند. تك و توك می‌شناسم كه از چارچوب تنگ فكری مثلاً سی سال پیش‌اش بیرون آمده باشد؛ كاملاً گسسته باشد، مثل پروانه‌ای كه پیله را رها می‌كند و می‌رود.

برایم جالب است اكثرشان-حداقل آنهایی كه من می‌شناسم- تجربه‌ی عشق نداشته‌اند، یا داشته‌اند و سركوب‌اش كرده‌اند. بیشترشان، اصلا هر حس شبیه عشق را هم سركوب كرده‌اند؛ كه به خیال خام‌شان مانع رسیدن به هدف‌شان بود.

٤) دقت كنید، احتمالاً می‌بینید با چه سوزی، ترانه‌های عاشقانه را زمزمه می‌كنند. در ماشین نشسته‌بودم و ضبط، سیمین بری حمشید شیبانی را پخش كرد، بعد مرا ببوس گلنراقی، بعد مهتاب ویگن، بعد سنگ قبر آروزی آرتوش و به همین ترتیب ده-دوازده آهنگ دیگر. راننده، همه را دلخراش با خواننده‌ی اصلی همخوانی می‌كرد؛ مصداق كاملی برای«آنچه از دل براید لاجرم بر دل نشیند» شده‌بود!هیچ وقت از صدای راننده خوشم نمی‌آمد. این بار فرق می‌كرد.

٥) چند وقت پیش هدیه‌ی والنتاین یكی‌شان را دیدم. سی سال پیش اگر اشتباه نكنم؛ دیكشنری وبستر! حدسم درست بود. به‌خاطر اینكه از مانع شدن عشق بر سر مبارزه ترسیده‌بود، جواب منفی داده‌بود. در حالی كه اشك را در چشمانش می‌شد ببینم، گفت دیگر هیچ وقت ندیدم‌اش.

٦) مجاهدین و بقیه گروه‌های چریكی كه دیگر هیچ. چیزی از عشق نفهمیدند؛ ازدواج درون گروهی. این كلمه را كه می‌بینم می‌خندم، اما سی سال پیش، اطاعت از فرمان و خوشحالی بعد از آن: چیزی به سحر نمانده!

٧) چرا سی سال پیش، تا همین هفت هشت سال پیش هم نمونه‌هایی می‌شناسم. آنها هم مثلاً در راه خط امام.

٨) نسل ما، فاجعه! میوه‌ی ممنوع! دقیقاً صحبت‌های معلم كلاس چهارمم یادم هست. دبستان فرخ‌نیا، آقای صفاری. «عشق و این حرف‌ها را آمریكایی‌ها درست كردند برای منحرف كردن اذهان شماها.» بچه بودند و باور می‌كردند همكلاس‌ها. «اصلاً شما نباید به دخترها نگاه كنید. در خیابان سرتان را پایین بندازید. وقتی مهمانی می‌روید، اگر دختر فریب خورده‌ای بود كه حجاب نداشت، عذرخواهی كنید و بیایید بیرون.» نمی‌شد. بچه بودیم آخر! اجازه نمی‌دادند بیرون برویم! بچه‌ها می‌گفتند آقا اجازه! آخر آقای معلم! بابا مامان‌مان نمی‌گذارند از خانه‌ی مهمان‌ها بیاییم بیرون. معلم می‌خندید كه موفق شده‌است. موفق هم شده‌بود. عشق را كشته‌بود. ولی نمی‌فهمید كه چند سال بعد همین مقتول چه بلایی بر سر قاتلان-چه آمر و چه عامل- می‌آورد. چندتا از بچه‌ها سر و كارشان با منكرات افتاد.

٩) «فرمان بت این بود/ از عشق دل كندن» شدیم نسل گیج، نسل گول، نسل منگ. قبلی‌هامان كه آن شكلی بودند. عشق هنوز ممنوع بود در نظر خیلی‌هاشان. آرام آرام داشتند تغییر می‌كردند. می‌فهمیدند چرخش روزگار را. می‌فهمیدند ما دیگر قرار نیست مبارز باشیم. شاید هم به این نتیجه رسیدند اصلاً مال این حرف‌ها نیستیم. بعدی‌هامان هم شورش را در آوردند. از آن طرف پشت بام افتادند. ما هم گامی به این طرف، گامی به آن طرف. ماندیم وسط پشت‌بام. ماندیم «خونه‌ی خاله كدوم وره.» بر زبان راندن كلمه‌ی عشق شد تابو.  همسن‌های خودم را كه می‌بینم اغلب، در گفتن عشق وامی‌مانند. جان‌شان در می‌رود تا بگویند عشق. نه حتی اینكه بگویند مثلاً عاشق شده‌ام.

١٠) من؟! مشخص است من عاشق نوستالژی‌ام! عاشق اینكه سی سال بعد زمزمه كنم «بوی موهات/ زیر بارون/ بوی گندم‌زار نمناك» و قطره اشكی هم گوشه‌ی چشمم بیاید و بعد بچه‌های فامیل به من بخندند و بروند دنبال دختر بازی‌شان!

١١) سوار مسافركش شخصی می‌شوم. صدای ضبط را تا ته برده بالا. آن‌قدر كه باید چند بار بگویم آقا پیاده می‌شوم تا صدایم را بشنود. خواننده می‌خواند الهی سقف آرزوت خراب بشه روی سرت.  چند متر جلوتر برای دو دختر همسن و سال من، بوق می‌زند. نگاهی می‌كنند و با لبخند، به سمت ماشین می‌روند. تلخندی روی صورتم نقش می‌بندد. آن طرف خیابان، یك دختر را به زور سوار مینی‌بوس می‌كنند.

در اعماق مردیها

بگویم و بروم استراحت کنم.

ظرف این دو-سه‌روز، عمیقاً به مرتضی مردیها و تئوری‌هایش كه بر پایه‌ی لذت‌اند ارادت پیدا كردم. چند دقیقه بعد از پنالتی‌های آرژانتین-آلمان(كه لعنت به فوتبال بادا!) احساس ضعف شدیدی كردم و نتوانستم از جایم بلند شوم. بازی بعد كه شروع شد، در حالی كه كولر روشن بود، جلوی پنكه نشسته بودم و عرق می‌ریختم، عرق ریختنی! دو درجه تب داشتم. شب اصلاً خواب خوبی نداشتم. اصلاً خواب نداشتم كه خوب باشد. یك لحظه تب، یك لحظه لرز. صبح كه شد، اولین جوش‌ها را دیدم كه بیرون ریخته‌اند. آبله مرغان!

تقریباً دو روز افتاده بودم روی تخت، تا یكی دو ساعت پیش(الان هم كمرم به شدت درد می‌كند). جلوگیری از تولید لذت! نه بتوانی یك لقمه غذا بخوری، نه بتوانی یك قطعه موسیقی گوش كنی. نه بتوانی یك مقاله بخوانی. نه هیچ كار دیگر. بدبختی فكر هم نمی‌شد كرد! بدتر از همه  قرار بود دیشب برویم فوتبال، چمن مصنوعی.

یعنی یك كار لذت بخش نبود كه بشود انجام داد. فوتبال‌های دیروز را هم به زور دیدم. فرانسه-برزیل را تار می‌دیدم. خوابم میامد لامصب!نمی‌شد بی‌خیالش هم بشوم!

الان هم اعلام آمادگی می‌كنم، هر كسی قصد دارد به مرتضی مردیها ایمان بیاورد یك سری به من بزند. مراجعه با وقت قبلی امكان پذیر است. تا فردا هم بیشتر وقت ندارید. تا وقتی تب دارم می‌توانید با من تماس فیزیكی داشته باشید تا ویروسی شوید. در ضمن از هر گونه ویروسی كردن بانوان محترمه خودداری می‌شود، مگر آنكه خلافش ثابت شود!

گاف روز

نشریه‌ای كه ادعای حرفه‌ای بودن می‌كند و احتمالاً قصد جریان‌سازی و خط‌دهی را هم دارد، اصولاً نباید چنین گاف ضایعی بدهد.

خبری كه ششم فروردین اتفاق افتاده و ده روز بعد هم نوشته‌‌شده و بعد هم پخش شده، دیگر نباید بعد از سه ماه توسط روز كار بشود. خبر بستن انجمن اسلامی دانشگاه اصفهان را می‌گویم. خانم سارا اصفهانی خبر  را به عنوان خبر تازه اعلام كرده.[روزآنلاین برای من فیلتر است. اگر كسی لینكش را دارد بفرستد]

خنده‌دارتر، خبرنامه‌ی مشاركت است كه با وجود این‌كه قبلاً این خبر را كار كرده، با دیدن خبر روز، ذوق كرده و دوباره خبر را در شماره‌ی جدیدش چاپ كرده‌است!

لعنت به این فوتبال

هلند همیشه ناامیدت می‌كند. مربی‌اش هر كه می‌خواهد باشد. لئوبین هاكر یا ادووكات یا هیدینك یا ونگال یا فان‌باستن. مربی‌ها قفل می‌كنند. بازیكن‌ها اصول اولیه‌ی فوتبال را از یاد می‌برند و نتیجه می‌شود چیزی كه تا دوره‌ی بعدی سوهان روحت باشد.

فرقی نمی‌كند بازیكن‌ها چه كسانی‌اند. مثلث مرگبار میلانی اول دهه‌ی 90 باشند-قهرمانان سرفراز جام ملت‌ها-، می‌خواهند سیدورف و داویدز و ده‌بوئرها و كلایورت و ... باشند، می‌خواهند ماكای و ون‌درمیده و ون‌دروارت و كوكو و نیستلروی باشند یا حتی می‌خواهند بازیكنان امسال‌شان باشند-فقط درك كویت نباشند كه حالم ازش به هم می‌خورد!- در هر صورت فوتبال زده‌ات می‌كنند.

باز دو سال دیگر می‌دانم همه امیدم را در جام ملت‌ها به همین هلند می‌بندم و باز هم هلند هیچ چیزی نمی‌شود. نهایتش تا نیمه نهایی می‌آید و بعد شكست می‌خورد و می‌رود پی كارش.

باز هم فینال رویایی‌ام شكل نگرفت. باز هلند حذف شد و من ماندم و آرژانتین. وحشی‌های دوست‌داشتنی! لااقل شما یك كاری بكنید!

از آن طرف هم هر كسی می‌خواهد بیاید بالا، بیاید. به جهنم!